Müzik

Müzik, sesin ritim, melodi ve armoni içinde düzenlenerek anlam kazandığı sanat dalı. Tek bir akorun, yıllar önce yaşanmış bir anı bütün ayrıntısıyla geri getirebilmesi bana hep bir illüzyon kadar tuhaf gelmiştir. Ses fiziksel bir titreşim, ama beyne çarptığı anda hafızaya, renge, bazen saf bir duyguya dönüşüyor. Bu dönüşümün nasıl gerçekleştiğini anlamaya çalışmak, müziği dinlemekten ayrı bir hazza dönüşüyor benim için.

Sesin Rengi Var mı dediğimde sinesteziyi ve yaratıcılığın bu tuhaf eşiğini araştırıyorum; Müzikle Uyanan Hafıza, bir melodinin neden bir anıyı kilitten çözdüğünü sorduruyor. Ada'nın çöplerden yapılmış kemanı, güzelliğin malzemeyle değil niyetle ilgili olduğunu gösteriyor. Mozart'ın dehasıyla Salieri'nin kompleksini karşılaştırırken aslında yeteneğin adaletsizliğini kurcalıyorum, 27'ler Kulübü'nde ise sanatın acıdan mı doğduğu sorusunu. Bir senfoninin son notası da, bir yaz boyu kulağımıza dolanan bir pop şarkısı da aynı yere bağlanıyor: sesin neden anlama dönüştüğüne.